Aquí dentro

Por lo menos tengo un sitio seguro, una casa, cuatro paredes, que me protegen de los peligros del exterior, de las decepciones, del corazón quemado. Por lo menos aquí dentro no puede entrar nadie para robarme nada ni apuñalarme como pasa a veces ahí a fuera. Por lo menos me siento protegida, por lo menos hay silencio, por lo menos nadie me puede hacer daño si me quedo quieta aquí dentro.

Esencia

Existe una parte
minúscula en cada ser
humano, una fuerza, un algo,
una luz permanente,
un reflejo intermitente.
Que nos mueve, que nos grita
y nos atrae
como si de una fuerza
sobrenatural se tratase.
Una fuerza que nos empuja
a buscar, a reconocer,
a ser, a vivir.
Una fuerza feroz,
un estallido de voluntad perpetua.
Algo innato. Algo inherente.
Algo mágico.

Y si un día fuéramos capaces de verla,
con nuestros propios ojos, de reconocerla
como se reconocen los objetos,
palpables y visibles. Tangibles.
Como si pudiéramos ponerle
un nombre y una forma.
Un color y un olor.
Como si no fuera a desaparecer nunca.
Como si tuviera que formar parte de nuestro ser
durante el resto de nuestros días.
Y si esa fuerza, esa luz existiera
y fuera lo que nos mueve,
querrías que desapareciera?
No te daría miedo perderla?
Porque mira que hay cosas que dan miedo,
pero ver un columpio y no balancearse,
ver el mar y no mojarse,
ver a tu hermano y no abrazarse,
imagina eso.

Imagina que puedes morir en cualquier momento.
No te daría miedo estar vivo y no saberlo?
No sentir al viento jugar con tu pelo
ni saber del olor de los árboles?
Pasear por la calle y no admirar
las miradas de la gente,
los besos con amor.
Un suspiro de vida
que se pierde si nadie lo ve.

A no es igual a B

No porque exista el cielo
tienen que existir los pájaros,
el sol o las nubes,
ni porque exista el mar
tienen que existir los peces,
las olas o las islas.

No porque existan magos
tiene que existir la magia
ni porque exista la magia
tiene que existir el amor.

Impostora

Sovint vens a mi com un miratge
enmig de la nit però jo no t’escric.
Maleït mal vici de no organitzar-me.
Tu creus en mi? Què m’has vist?
Jo segueixo l’instint com un felí.
Tinc un foc que em crema a dins.
No estic queixant-me, l’incendi ha de seguir.
Paraules, paràboles i un fil sense fi
Que s’enreda i es nua fins a lligar-se.
No vaig triar la condició que m’és donada
I no sé en quin moment he caigut en el parany.
Una bèstia m’esperava amagada rere l’espina dorçal
per empènye’m al forat del «no ho faràs perquè no vals».

Cara cansada

Tu boca me saciaba
y te alejaste de mi ser.
Matame si quieres,
no va a ser la primera vez.
Loca, me estoy volviendo loca.
No es un pozo sin fondo
la mochila del dolor;
Va creciendo,
va creciendo,
va creciendo.
Un espacio limitado no tiene cabida.
Solo cuando duermo la ansiedad se calla.
Toma mi dolor a ver si puedes
con el peso muerto.
Como arrastrarme por el suelo
como un peso muerto;
Desde un rascacielos me deslizo,
completamente rota,
completamente pobre,
Completamente muerta,
hasta caer al vacío.

Desaparecer

Sentirte atada, quedarte muda, dejar de ver.
No encontrarle sabor a nada.
Que todo huela mal.
O peor. No oler nada.
No notar contacto alguno con tu piel.
Sentir dolor y asco.
Sangrar sin darte cuenta.
Saber que existes pero no te ven.
Ser un ser inerte.
Dejar de ser lo que soy.
Dejar de soñar lo que hoy.
Olvidar que existo.
Perder. Perderme. Perderte.
Dejar de vivir. Morir.
Querer con toda mi alma solo una cosa,
que todo lo dicho sea bueno,
positivo, lo deseado, con mi alma,
la que me queda,
querer solo una cosa.
Desaparecer.

Tu ventana

Me siento en tu ventana
a fumar un cigarrito
y tu me cantas canciones de rap.
Me voy a guardar el sabor
de tus labios en mi memoria
para saber a qué sabe el amor
cuando no estés.
Me voy a tocar las heridas con ternura
para saber donde ponerme los dedos
cuando no estén.
Y conservar el anhelo
de un cariño correspondido
Sin migajas ni rencores
Sin dolor en el corazón.

Oportuno

Hay un sol a mi lado
aunque esté el suelo mojado.
Un rímel se ha corrido de tanto reír.
Un zapato derecho muerto de hambre
y un secador para pies.

Hay un mar lleno de rizos.
Un tour para la siesta.
Una mecha rubia que se esconde. 
Unos ojos que me besan.

Hay una librería llena de gente.
Una voz que me acaricia el oído.
Un vino verde que no es verde.
Casas como lavabos.

Hay un faro que no se ve
porque es una mano.
Hay sábanas blancas de colores.
Hay espejos que reflejan
y espejos que son ventanas.

Volver a conocerte

Me gustaría volver a conocerte
y a veces siento que lo hago
cuando es invierno
y el frío se disipa entre dos cuerpos
murmurando a oscuras versos,
que son nuestros los besos,
que no es veneno,
sino un rápido latir.

Me gustaría volver a conocerte
y a veces siento que lo hago
cuando es verano
y las hojas se vuelven mariposas
que se posan en tus pestañas
para darle sentido a éste escalofrío
que es vivir.

Después de ti

La resiliencia aparece
desde que tu no estás y mi vista oscurece.
Entre entrañas guardo un tesoro
que jamás nadie verá.
Es un señuelo de lo que siento,
una esperanza rota a quemarropa.
Y aún sin verte te siento
como un golpe de aire fresco
que me empapa la cara de recuerdos.
Y aún así una fuerza de dentro aparece
como un huracán, me retuerce los huesos,
y algo en mi nace.
Una luz
de nuevo
aparece.

Crea un blog o una web gratis con WordPress.com.

Subir ↑

Diseña un sitio como este con WordPress.com
Comenzar